Wrath of the Titans

In tegenstelling tot zijn voorganger “Clash of the Titans”, en tot mijn grote verrassing, vond ik deze film best goed!
Niet om te zeggen: “greatest movie ever” alsof ik net het liefdeskind van “The Godfather, Inception en The Dark Knight” heb gezien, nee de film is gewoon puur entertainment.

Het verhaal is zeer simpel en onderhoudend. Dit is een puur Hollywoodiaans product.
Mythologische, geschiedkundige, leerrijke, diepzinnige waarde: 0.
Dit is verstand op nul, niet te hard letten op de plotholes en gewoon meegaan.

Natuurlijk had ik toch geregeld een fronsende wenkbrauw, zoals helemaal in het begin waar er totaal geen moeite wordt gedaan om het hoofdpersonage Perseus toe te lichten. Het voelt allemaal een beetje van “en toen dit, en toen dat, en toen zus” aan, wat ook bij het vorige deel was, maar hier werkt het naar mijn bescheiden mening wel!

Wat ik ook zeer goed vond, was dat de camera voor een keer eens niet bediend werd door iemand met parkinson. Natuurlijk zijn er nog veel “hand held”shots, maar je ziet tenminste wat er gebeurt nu en de visuals zijn best wel nice.

De belangrijkste reden waarom ik zo genoten heb van “Wrath of the Titans” is Liam Neeson (Zeus) en Ralph Fiennes (Hades). Waar in de vorige film hun optreden nog vrij beperkt was, is hun aandeel hier toch iets groter en bij een bepaalde scene tussen hun twee druipt de pure awesomeness er toch gewoon van af.

Kortom: hersenloos entertainment en meer niet. Liefhebbers van realisme, historische feiten, diepgang in karakters en meer hebben hier niets te zoeken, anderen: verstand op nul en GOAN!

Een belangrijk element waarom ik hem nu wel goed vond (denk ik, weet het niet) kan zijn dat ik “Clash of the Titans” toen zag in 3D (het goedkope effect waarbij menig cinefiel zijn ogen spontaan van begonnen te bloeden, niet de goede 3D) en nu “Wrath of the Titans” enkel in de 2D versie.

Advertenties