The Raven

John Cusack als de Amerikaanse schrijver “Edgar Allan Poe.”
Ik ken eigenlijk praktisch niets over Edgar Allan Poe, met uitzondering dat het een van de eerste gothic schrijvers was die een paar honderd jaar geleden ofzo leefde en natuurlijk van het stukje van de raaf met “nevermore”… dat in “The Simpsons” kwam.

De film is allesbehalve een biopic, ik mag dat toch hopen voor die mens, maar een mysterie verhaal met horror elementen… en ik vond dat potverdekke goed werken ook. Het was bij wijle echt wel spannend en nergens verslapte mijn aandacht en ik kon in mijn achterhoofd bezig zijn met het mysterie mee op te lossen. Geschiedkundige waarde is volgens mij nihil, maar qua mysterie thriller voldeed hij perfect.

Er zijn hier en daar een paar kleine onduidelijkheden in het script waar ik zat van: “maar hoe…?” en “huh.. hoe kan…?”, maar dat mocht de pret niet drukken. De film straalt tonnen sfeer van eind 19e eeuwse grelligheid uit en werkt enorm. De ENORME stijlbreuk tussen de film en de endcredits zal ik dan ook nooit snappen.
John Cusack deed dat naar behoren en in een verlopen bijrol herkennen we ook nog Brendan Gleeson, die altijd een plezier is om bezig te zien natuurlijk.

Als ik moet samenvatten zou ik zeggen: ‘Sherlock Holmes’ meets ‘Sleepy Hollow’ met een snuifje Saw.
De film is niet voor de gevoeligste kijkers, maar staat voor de rest zeker en vast garant voor fijn en aangenaam tijdverdrijf.

Advertenties