The Princess Bride

Avontuur, veel humor, een stoere held, een mooie prinses, een ver middeleeuws land, een Spaanse zwaardvechter, een klomp spieren als een blok beton en Peter ‘Columbo’ Falk als grootvader…

Dat zijn zowat de basis ingrediënten van “The Princess Bride”. Een romantische avonturen komedie uit de jaren ’80.
De film begint tegen een razend tempo wanneer een grootvader, vertolkt door een heerlijke Peter Falk, zijn zieke kleinzoon voorleest uit het boek “The Princess Bride.” Dit is geen spoiler, want als ik zeg: razend tempo, bedoel ik effectief “razend tempo.” (ik heb gezien, hij begint al voor te lezen na 2 minuten en 20 seconden.)

Dit vond ik echt een van de zeer sterke punten van de film aangezien het zo, wanneer het verhaal wat sneller mocht gaan, kon terug springen naar die twee om zo weer direct verder te kunnen gaan en meer belangrijk drukte het me steeds terug op het feit dat het een verhaal is. Fictie! Een simpele en doeltreffende manier om gekke plotpoints te rechtvaardigen.

Wanneer ik zeg: “veel humor”, bedoel ik ook VEEL humor, soms zelfs, tegen het einde van de tweede act, zelfs teveel humor naar mijn smaak. Waar hij in het begin schitterde met heerlijke quotes die rond de oren vliegen, veranderde dat iets te veel naar flauwe cartoony humor. (Niet dat ik daar iets op tegen heb, maar hier wrong het toch een beetje.)

De soundtrack is afgrijselijke synthesizer rommel (jaren ’80) en de decors zien er geregeld toch iets te vals uit naar mijn smaak. Qua stijl deed het me te vaak denken aan de Mel Brooks komedie “Robin Hood: Men in tights”. Zeer amusant, maar heel moeilijk om serieus te nemen. En dat vond ik tegen het einde jammer worden, waar dit echt kon uitbouwen naar een komisch, romantisch avontuur werd het meer een romantisch avontuurlijke komedie…

Maar de film heeft mij niet verveeld, ik heb geregeld hardop moeten lachen en heeft een amusementswaarde die hoge toppen scheert. Een heerlijke kinderfilm, kinderlijk zonder kinderachtig te zijn (kan ik niet genoeg benadrukken!), voor klein en groot. Het soort dat ze spijtig genoeg niet meer maken.

Ik vond hem jammer genoeg iets te gedateerd voor mij (namelijk door de muziek en de achtergronden) maar plaats hem met veel plezier, recht en rede in de categorie: “De moeite!”

Advertenties