Ocean’s Twelve

Na het steengoede Ocean’s Eleven, kon een vervolg natuurlijk moeilijk uitblijven, de originele cast (alle 11 leden) werd teruggehaald en zelfs uitgebreid… en nu is de vraag of dat een goed ding is?

De film bouwt verder op hetgeen gebeurd is in de eerste, dus dat is wel goed… maar het boeit allemaal niet zoveel deze keer. De stijl is ook iets veranderd en, ondanks heel mooi, voelde het iets teveel ‘meh’ aan.

Het grote probleem met dit vervolg, volgens mij, was het verhaal. Op zich had het nog wel een interessant uitgangspunt, maar er werd teveel onnodige dingen ingestoken, waardoor het alleen maar verwarrend werd.
Een beetje zoals de serie Lost, er werden op den duur zoveel vragen gesteld en “hoe zou dat in mekaar zitten?” ingestoken, dat het je op den duur niet meer interesseert.

De film heeft, voor mij, nog wel een hoop leuke en plezierige scenes… maar zoals Danny Ocean en Rust tegen mekaar zeggen op een bepaald moment: “We’re forcing it”, voelt dit enorm geforceerd aan.

De plotlijn met Catherine Zeta-Jones wringt tegen langs alle kanten, het script rammelt en het is gewoon veel te moeilijk gemaakt om moeilijk te maken… De heerlijke symbiose tussen George Clooney en Brad Pitt maken hem nog wel leuk om te kijken… Maar voor de rest is er niet veel memorabel aan.

Advertenties