To Rome With Love

Woody Allen zijn nieuwe film. Vorig jaar mocht hij nog de oscar voor beste origineel scenario mee naar huis nemen voor Midnight in Paris. Een goede keuze was dat voor mij, ik vond Midnight in Paris een uitstekende film. Benieuwd of hij voor mij hetzelfde niveau haalt.

En hmm, het was het toch niet helemaal voor mij. Hij was leuk en onderhoudend, maar hij kon mij eigenlijk niet veel schelen. Qua sfeer en mooiheid van de beelden absoluut geen punt van kritiek (behalve dan 1 turnaround shot waar ik bijna mottig van werd). Tijdens de film wil je dat je zelf in de eeuwige stad ronddwaalt. Qua inhoud kon het mij jammer genoeg toch niet mee over de lijn trekken. De film volgt 4 verhaallijnen en ging nergens echt diep op in. Wat ik jammer vond. De 4 verhaallijnen leken ook nergens echt naartoe te werken en als ze ergens naartoe werkten, kon het mij maar amper boeien omdat je al direct terug bij een andere verhaallijn zat die ook maar wat leek te dobberen.

Humor was er gelukkig wel genoeg aanwezig, met een extra vermelding voor Alec Baldwin, en dat is eigenlijk de film zijn sterkste punt. Woody Allen kent als geen ander de exacte lengte van een scène of een schot voor optimaal komisch effect. Waar in hedendaagse ‘komedies’ er vaak te lang blijft stilgestaan bij een grap die enkel werkt als ze subtiel is, het “stop-de-muziek-en-iedereen-staat-je-aan-te-gapen-terwijl-jij-vol-schaamte-daar-staat”moment, zit deze film er toch makkelijk 9/10 keer boenk op qua filmische timing.

Om samen te vatten zou ik zeggen; nog wel leuk entertainment, maar lang ga ik hem waarschijnlijk niet onthouden.

Advertenties