The Avengers

Nee hoor, ik heb het niet over de superheldenfilm van eerder dit jaar, daar kan u mijn mening hier van terugvinden.
Ik heb het over een film met Ralph Fiennes, Uma Thurman en Sean Connery van eind jaren ’90.

En ja… dit kan men dus amper een film noemen hé…. De plot lijkt weggelopen uit een C-film, de acteurs spelen op automatisme en niets in het verhaal slaagt op iets.
Bijvoorbeeld, dit is de introductie van Uma Thurman, and I shit you not, ze zit in haar living, er wordt aan de deur gebeld, ze gaat naar de deur, ze krijgt een pakje, gaat terug naar haar living, opent het pakje, daarin zit een briefje met als boodschap: “gelieve de telefoon te beantwoorden” en de telefoon gaat… Waarom was die zever met dat pakje nodig? En zo zit die film dus vol met momenten en scènes die kant noch wal raken. Het plot rammelt langs alle kanten en de film voelt met zijn 89 minuten nog een eeuwigheid te duren. Sean Connery vond ik nog wel leuk om bezig te zien in zijn kilt, maar dat was het dan ook.

Tenzij een mens strontbezopen is, is mijn raad hierover heel simpel: omdraaien en wegwezen!

Advertenties