Der Untergang

De laatste dagen van Hitler vanuit de ogen van zijn secretaresse Traudl Junge. Met een weergaloze Bruno Ganz, die tot het einde der tijden zal gemarkeerd blijven als “Hitler”, want niemand kent eigenlijk een andere rol van die mens.

Het verhaal van de film is algemene geschiedenis. De laatste dagen vanuit de Fürherbunker en de daarbij groeiende verwarring, angsten en wanhoop. Het sterke van deze film zijn twee dingen.

Allereerst is er de taal. De film is in het Duits met Duitse acteurs wat de geloofwaardigheid een enorme boost geeft. Anthony Hopkins of Robert Carlyle die Hitler spelen, ook zeer goed uiteraard, maar een Engelse Hitler zal toch steeds, qua geloofwaardigheid, de duimen moeten leggen tegenover een Duitse Hitler.

Ten tweede zijn het de karakters. De Nazitopstukken zijn geen gruwelijke monsters, het zijn mensen van vlees en bloed, met goede en verschrikkelijke kanten. Ik herinner mij dat er indertijd wat kritiek op de film was, wegens de ‘humane’ Hitler die werd afgebeeld in plaats van hem af te beelden als een duivels beest (waarschijnlijk nog compleet met hooivork en bokkenpoten.) Geef mij maar deze versie van Hitler. Maakt hem, zoals gezegd, een pak geloofwaardiger en tegelijk meer en minder toegankelijk, volgens mij.

Meer omdat je een menselijk personage volgt, waarmee je je als kijker jezelf mee kan vereenzelvigen. Minder omdat niemand, met een gezond greintje verstand, zich wil vereenzelvigen met Hitler…

De film zelf duurde toch een tikkeltje te lang naar mijn goesting. Maar ja,  alleen al vanwege zijn historische waarde, al zullen hier en daar wel enkele kleine vrijheden zijn genomen, is deze film al dik de moeite waard. Het feit dat je daarbij nog eens een dijk van een film bijkrijgt is daar mooi bij meegenomen.

Advertenties