Raiders of the Lost Ark

Dé film die de standaard heeft gezet voor het avonturengenre is toch wel zeker Raiders of the Lost Ark. De eerste film uit de Indiana Jones-franchise. Een film waarbij de twee filmmakers, Steven Spielberg en George Lucas, die verantwoordelijk waren voor de kassuccessen “Jaws” en “Star Wars de handen in mekaar sloegen.

De film is intussen alweer 31 jaar oud en blijft na al die tijd nog steeds een plezier om te zien. De film ademt gewoonweg avontuur uit. Het gaat niet zozeer om de karakters in de films, maar op de plot. Een wilde achtbaanrit met humor en spanning. Het soort film waarbij de interne logica minder belangrijk is dan het gevoel van de scène. Door zijn leeftijd merk je natuurlijk wel dat de effecten ietwat gedateerd zijn, maar daar zou geen mens zich aan mogen storen. De knulligheid en cheesiness van sommige scènes, dialogen of effecten dragen allemaal bij aan de sfeer en het kijkplezier.

DE sterkte van de film zijn, in mijn opinie, 4 belangrijke elementen.
Allereerst het script. Zoals gezegd is dit een achtbaanrit. De bedoeling is duidelijk om zoveel mogelijk informatie in zo weinig mogelijk tijd te vertellen. Alles drijft constant vooruit en verveelt dus nooit. Quick and dirty. Geen 10 woorden gebruiken wanneer 3 voldoen.
Ten tweede: Steven Spielberg en zijn monteur. Juist zoals een rollercoaster, mag het tempo niet constant opgedreven zijn. De rustpunten waarbij een mens dan een adempauze heeft zijn uitgekiend op de juiste moment. Geweldig.
De derde is Harrison Ford. De film draait niet om de karakters maar om de plot. Toch slaagt hij er meesterlijk in om Indiana Jones een persoonlijkheid en diepgang te geven, door een simpele blik of een klein detail erbij in te steken.
En het vierde element. Het bekendste element, DE draagkracht van heel de film, is uiteraard John ‘the man’ Williams. Het overbekende deuntje en de muziek voor deze film zijn gewoonweg geniaal.

Zoals ik al zei, draait het in deze film om het gevoel en daar haalt John Williams toch slag na slag binnen hoor. Zo is er op een gegeven moment een hele hoop nazi’s voor een volle minuut in stoet aan het wandelen. Een hele minuut mensen zien wandelen is op film dodelijk, na 3 seconden heb je als kijker de informatie binnen en zit je nog 47 seconden te wachten op iets nieuws. John Williams zijn score loodst je er echter naadloos door en brengt je als kijker op het puntje van je stoel. Waardoor de vraag “wanneer gebeurt er nog eens iets?” vervangen wordt door “wat gaat er nu gebeuren?”.

Ik denk dat het nu wel duidelijk zal zijn dat deze film voor mij nog steeds staat als een huis en hij dus met recht en rede een aanrader genoemd mag worden!

Advertenties