Harry Potter and the Chamber of Secrets

Tijdens de productie van de eerste film, bleek al gauw dat Harry Potter & The Philosopher’s Stone een vrij groot, tot enorm succes ging zijn. Dus reeds 3 dagen na het uitbrengen van die film, zijn ze reeds begonnen aan het draaien van zijn vervolg: HP & The Chamber of Secrets, oftwel Harry Potter en de geheime kamer.

Het verhaal van Harry Potter gaat verder en de plot van de reeks wordt verder uitgediept terwijl hij en zijn medestudenten een jaartje hoger zijn belandt in de tovenaarsschool. De film gaat er toch enigszins van uit dat men de eerste heeft gezien, dus het is wel aan te raden om ze in volgorde te zien want al te veel expositie over de figuren wordt er niet meer gegeven.

De rol in het grote verhaal van deze film is er een met twee kanten. Enerzijds worden er een paar dingen uit de eerste verder uitgediept en worden er tegelijk meer dingen opgezet voor de latere delen. Dit zorgt er echter voor dat er in het plot van deze film toch af en toe een paar grepen zijn uitgevoerd om alles te kunnen vertellen, zonder dat ze echt verklaard worden. Ook zijn er vaak iets teveel deus ex machina’s waar de parachuttekes van Katniss uit The Hunger Games niets tegen zijn. Maar toch vliegt deze film voorbij, ondanks zijn lengte van 161(!) minuten.

De kindjes zijn intussen alweer een jaartje ouder en dat loont toch wel. Waar ik mij bij de vorige nog vragen stelde over de geloofwaardigheid van zulke reacties van een 11 jarige, voelt deze veel natuurlijker aan. Het arsenaal van de Engelse topacteurs wordt nog wat verder uitgeladen en Jason Isaacs, Mark Williams en Kenneth Branagh vervoegen de lijst van “Harry Potter-acteurs.”

De film is, idem als zijn voorganger, nog altijd een tikje te kinderlijk naar mijn persoonlijke smaak, maar we zien in deze film toch al de eerste kiemen dat de filmstijl, net als het verhaal, zich naar een ouder publiek begint te richten.

In de reeks is The Chamber of Secrets een onmisbaar deel, maar wegens zijn scharnierfunctie voor zowel uitleg te verschaffen als verdere vragen te stellen, zijn er iets te vaak duidelijke ingrepen gebeurt. De film is voor de rest natuurlijk technisch af, maar de reactie van “oh, nu wil ik de rest ook zien!” was hierbij toch minder uitgesproken als bij de eerste. Een aanrader zou ik ‘The Chamber of Secrets” niet echt noemen, maar toch zeker en vast dik de moeite!

Advertenties