Harry Potter and the Philosopher’s Stone

Kinderen uit de jaren ’70 en ’80 hadden de befaamde Star Wars reeks als “coming of age”-saga. Voor de volgende generatie was er een klein jongetje met een brilletje en een litteken op zijn voorhoofd dat kon toveren en naar een toverschool gaat. Ik heb het uiteraard over Harry Potter. Een 7-delige boekenreeks waaruit 8 films zijn gevloeid. Waarvan de eerste Harry Potter and the Philosopher’s Stone, of “en de steen der wijzen”, heet!

De film is intussen van 2001 en het is er toch aan te zien eigenlijk. De visuele effecten zijn toch wel heel slecht verouderd, al denk ik voornamelijk dat de producers het risico nog niet wilden nemen voor dit eerste deel. Het eerste boek kwam uit in ’97, de eerste film in 2001, reken maar algauw een half jaar postproductie, een paar weken/maanden productie en heel wat préproductie bij. Dus het idee voor deze film kwam waarschijnlijk al tot stand in ’98 of ’99. Op dat moment waren er nog maar 2 à 3 boeken verschenen en werden deze steeds maar populairder en populairder, maar van een echte hype kon men nog niet spreken. Zeer gedurfd dus van Warner Bros om toch de stap te wagen om een boekenreeks waar het einde nog niet van bekend was al te beginnen verfilmen. Het feit dat een Nieuw-Zeelandse slasherhorror regisseur intussen bezig was met hét fantasy epos ‘The Lord of the Rings’ te maken, zal de studiobazen van Warner Bros ook wel mee hebben beïnvloed.

Studiobazen en producers zijn in de eerste plaats natuurlijk geldwolven en ondernemers waarvoor een film moet opbrengen. En gezien het risico van de boekenreeks en het feit dat dit toch voornamelijk gericht is aan de jongsten, lijkt het mij niet al te ver gezocht dat er simpelweg niet genoeg budget voorzien was voor de visuele effecten. En bij het herzien vond ik dat nog best een voordeel. De visuele effecten zijn niet om aan te zien, dus er wordt ook niet al te kwistig mee omgesprongen en worden enkel gebruikt als de plot of het verhaal het nodig heeft.

En wat een verhaal en wat een plot! Het verhaal spant zich dus over de 7 boeken, die ik overigens nooit heb gelezen, en 8 films, die ik wel allemaal al heb gezien. En ondanks dat men nog van geen kanten wist hoe J.K. Rowling haar saga ging afsluiten, zitten in deze film al hints, kiemen en zaden naar iets wat pas 3, 4 of zelfs 7 films later zou terugkomen. DAT, mijn beste lezertjes, noem ik nu eens geniaal uitdokteren en plannen. Dat J.K. Rowling dicht bij de productie stond, was gelukkig een wijze beslissing en die zal zo wel wat hebben kunnen bijsturen voor de karakters.

De Steen der Wijzen als film zelf blijft een plezier om te bekijken maar toch was hij, naar mijn persoonlijke smaak, toch ietsje teveel een kinderfilm in plaats van een echte familiefilm. Dat de hoofdpersonages zelf amper 11 jaar zijn, speelt daar natuurlijk een grote rol bij. Maar toch had ik soms een gedachte van “dit klinkt te serieus voor een elfjarige” en is het gevaar nooit echt al te present.
Het plot zelf is van deze film nog een vrij mager beestje, maar toch nog sterk genoeg om de hele film te dragen en dient voornamelijk als een inleiding voor de filmserie.

De sterkte houder van deze film is echter de uitmuntende cast. Met gonzende namen als Richard Harris, Maggie Smith, Robbie Coltrane in de bijrollen en cameo’s van John Hurt en John Cleese zijn het toch voornamelijk de kinderen die de show weten te stelen. Iedereen weet dat een kind in uw film gelijk staat aan “a kiss of death“, dus is het opmerkelijk hoe geslaagd de casting van de, toenmalige onbekende, kindacteurs is!

Deze eerste Harry Potter film is een (h)eerlijke en doeltreffende inleiding op de reeks en nodigt uit om de verdere avonturen te zien. Ondanks zijn gebreken is en blijft het gewoon een steengoede film vol sfeer, gezelligheid en vakmanschap. Een dikke aanrader en ‘ten points to gryffindor‘!

Advertenties