Harry Potter and the Order of the Phoenix

Of in het Nederlands: “Harry Potter en de orde van de feniks”!
Voor de laatste keer wordt het postje van regisseur doorgeschoven, deze keer naar David Yates. De man had niet echt ervaring met grote blockbusters of zelfs films op zich. De man komt namelijk uit het tv milieu en zoals zo vaak in deze reeks, was dat een uitstekende zet!

Kennis van de voorgaande films of het verhaal is essentieel. Spoilers zijn dus aanwezig. Ye be warned!

Op het einde van deel 4 komt Voldemort terug tot leven. Dit zorgt er voor dat de race naar de afwikkeling naar het einde wordt ingezet. Nuja, ik zeg ‘race’, maar eigenlijk is het meer een 4 dubbele marathon natuurlijk. Elke film draait verder vanaf dat moment in het verhaal dus om een televisieregisseur, die ervaring heeft met rode draden over afleveringen te spreiden, aan het roer zetten, getuigt alleen maar van intelligentie van de producers.

Op het einde komt de meest duistere tovenaar aller tijden terug tot leven, neemt een leven voor de ogen van Harry Potter en hoe reageert de tovenaarswereld… ze weigeren hem te geloven, ondanks dat de tekens aan de wand duidelijk worden. Ondertussen voelt Harry zich nog eens schuldig als de pest voor de dood van Cedric terwijl niemand in de tovenaarswereld hem gelooft… hoe alleen kan een schrijfster haar held presenteren. Het is dus dan zeker ook duidelijk dat de de kinderlijke sfeer uit de eerste film compleet is verdwenen en het verhaal met vlotte tred evolueert naar een thrillend epos-verhaal.

Het ministerie van magie weigert hem dus te geloven en ondanks dat we hem eigenlijk amper zien, is een hoofdpersoon in de plot eigenlijk de minister van magie zelf. Die mens zit zohard in ontkenningsfase dat hij zijn ultrarechtse bulldog naar Zweinstein stuurt om orde op zaken te stellen. En daarmee, beste lezers, zijn we aangekomen tot een van de beste performances uit de reeks en waarschijnlijk ook bij een karakter dat nog meer gehaat dient te worden dan The Dark Lord himself: Dorothea Omber / Dolores Umbridge.

Dat mens valt nog het best te vergelijken als een mengeling van Hyacinth Bucket, Sarah Palin en Adolf Hitler. Sinds lang heeft een personage in een film zo meesterlijk mijn bloed weten doen koken. Een dikke pluim dan ook voor Imelda Staunton want die doet dat geweldig. Naast Imelda wordt de cast nog maar eens aangevuld met Helena Bonham Carter. De jonge cast krijgt er ook een nieuw lid bij in de persoon van Evanna Lynch in haar allereerste rol, maar dat feit valt amper te geloven wanneer je haar bezig ziet.

Het begint gewoonte te worden, maar wederom heb ik bitter weinig op te merken aan deze film uit de Harry Potter-saga. Het verhaal breidt uit, de plot breidt uit, karakters worden bij elk deel meer en meer uitgediept en elke film blijft met glans overeind staan ondanks het krakende gewicht van het grote verhaal, zonder zelf ooit saai of onnozel te worden. Wederom een dikke aanrader!

Advertenties