The Broken Circle Breakdown

Een Vlaamse film met Amerikaanse bluegrass en country muziek… waarom niet eigenlijk?

In de film van Felix Van Groeningen, waarvan ik enkel Steve+Sky heb gezien en niet echt goede herinnering aan over heb gehouden, spelen Veerle Baetens en Johan Heldenbergh en de film focust de hele tijd op hun personages en relatie zonder dat daar echt veel ruimte wordt gelaten voor subplots. Dat vond ik zeker niet slecht en het feit dat de film verteld werd met flashbacks zorgde toch voor een zeker ritme dat zeker werkte. De muziek, je moet er voor zijn, is uitmuntend gebracht en is heel sfeervol. Tot zover helaas de goede dingen.

Het verhaal is heel duidelijk op te splitsen in twee delen. En de eerste helft vond ik héél sterk. Ik zat er mee in, goed emoties, afwisseling, ritme, top prestaties, tragedie met komedie die mooi gemixed werden… maar vanaf dat die eerste helft tot zijn afwikkeling kwam stortte de film in voor mij. De plot werd zo voorspelbaar als de pest en de subtiele mix van tragedie en komedie werd van tafel gezwierd voor overdramatische, ongeïnspireerde clichés in een sfeer van zwaarmoedigheid en depressie. Akkoord, het gaat over een heel zwaar thema, maar de manier waarop het gebracht werd, verloor mij helemaal. Ook het religieuze conflict vond ik te aanwezig, terwijl dat volgens mij beter uit de verf was gekomen als dat een pak subtieler was aangebracht.

Vaktechnisch was de film echter zeker af, maar op inhoudelijk vlak had hij voor mij gerust mogen stoppen na de eerste helft. Een leuk avondje uit zou ik het zeker niet noemen wegens het zware onderwerp, maar voor wie zin heeft in een generisch opgeklopte emotionele film, is deze zeker goed genoeg.

Advertenties