The Lord of the Rings: The Two Towers – Extended Edition

One ring to rule them all.
One ring to find them.
One ring to bring them all,
and in the darkness binds them.

Deel 2/3!
Omdat dit eigenlijk een groot verhaal is dat in 3 stukken is gekapt, zullen spoilers onvermijdelijk worden. Ye be warned!

Zoals jullie ongetwijfeld hebben gelezen in mijn bespreking van het eerste deel, The Fellowship of the Ring, vind ik dat deel het minste van de drie. De reden daarvoor is dat die film voor 75% set-up was en eigenlijk maar 25% verhaal en plot. Set-up die dient om afgehandeld te worden in deel 2 en deel 3.

Op het einde van deel 1 werd het genootschap opgedeeld in 3 verschillende groepen, die in deze film direct uit hun startblokken kunnen schieten zonder weinig tot geen introductie. En dat loont enorm naar mijn mening aangezien de plot nu heel snel en heel goed kan aandikken. Want nu kan de film springen tussen de verschillende verhaallijnen terwijl we in de eerste film altijd maar bij dezelfde hoop bleven… wat op de duur toch vrij lang getrokken aanvoelt.

Een tweede voordeel hiervan is dat de nadruk minder ligt op de verhaallijn van Frodo en Sam en meer op de avonturen van Merry & Pippin en voornamelijk op de avonturen van Aragorn, Legolas en Gimli. Het verhaal van Frodo en de Ring is de kern, maar is voornamelijk een mentale evolutie waar Frodo meer en meer in de ban van de Ring (pun intented) geraakt. En ondanks dat Peter Jackson dat nog steeds meesterlijk heeft weten te verfilmen, is dat naar mijn mening niet direct het meest interessante om 3 tot 4 uur naar te kijken, dus leve het opsplitsen van het genootschap!

Door dat opsplitsen wordt de wereld van Midden-Aarde ook ineens een stuk groter en interessanter. Waar dit in deel 1 nog vrij dunnetjes was (The Shire, 10 minuten in een of ander dorpke, eventjes langs de elfen met 20 minuten aan mensen die met mekaar aan’t discussiëren zijn in Oud-Engels, op den berg, in den berg, nog wat lanterfanten in een elfenbos en een beetje varen om op een of andere oever wat te vechten) komen we nu eigenlijk op verschillende plaatsen die vrij essentieel zijn tot de plot van de hele film en nog belangrijker, die een emotionele connectie met het publiek kunnen losweken. Buiten The Shire en misschien voor een stukje Rivendel, denk ik niet dat er veel volk zal wakker liggen moest Saruman Bree aanvallen in plaats van Rohan… toch? Met de koninkrijken Rohan en Gondor wordt een band gesmeed met de kijker en dat maakt alles al veel intenser en entertainender.

Terwijl de eerste dus eigenlijk nog een vrij mager plot had, kruipen we nu nog dieper in Midden-Aarde, elke groep zijn verhaallijn groeit verder en wordt samengebracht in het tweede deel dat het woord “epic fantasy” alle eer aan doet.

Advertenties