Django Unchained

De nieuwe Tarantino is altijd wel iets op naar uit te kijken. Met amper 8 films op zijn repertoire heeft die man een onmiskenbare indruk achter gelaten op de cinema van de laatste 20 jaar, de vraag is echter of hij zijn laatste film “Inglourious Basterds”, een onvervalst meesterwerk in deze cinéfiel zijn ogen, kan overtreffen.

Voor Django Unchained grijpt Tarantino terug naar de spaghetti-westerns van weleer. Enkele stijlelementen waren daar al terug van te vinden in de eerder genoemde Basterds, maar nu besloot hij een volwaardige genre film te maken, uiteraard met zijn eigen stempel. En daar is hij, in mijn opzicht, uitzonderlijk goed in geslaagd.

Het excessieve geweld, de sterke karakters, de uitzonderlijke dialogen, de unieke en toch klassieke cameravoering, alles zit er in zoals het moet. Toch zijn er enkele kleine dingen die mij niet helemaal wisten te overtuigen, zo duurt hij net iets te lang en is de plot te opgedeeld. Alsof de eerste en de tweede helft van de film eigenlijk twee verschillende films hadden moeten zijn.

Een van de sterke punten van Tarantino zijn films zijn altijd de soundtracks, altijd een unieke mix van liedjes die perfect passen. Als ik echter een dealbreaker moet aanstellen is het de soundtrack van Django Unchained. Ondanks op zich goede nummers, haalden sommige keuzes mij direct weer uit de film en dat is wel jammer eigenlijk.

Maar dat zijn azijnpissers en kniesoren die daarover kunnen vallen. Django Unchained is voor mij zeker niet de meerdere van Inglourious Basterds, maar toch een sterke sidekick. Wie kan genieten van heerlijke dialogen, onconventionele karakters die staan als een huis, uitstekende performances en eens iets anders wil zonder dat het te arty farty wordt, is Django Unchained toch zeker en vast dik de moeite, op het randje van een aanrader zelfs!

Advertenties