Zero Dark Thirty

Een film van 2 uur en 40 minuten over de zoektocht naar Osama Bin Laden en ik heb er wat gemengde gevoelens bij.

Enerzijds vond ik hem al een pak beter dan “The Hurtlocker” en stoorde de enorme lengte minder dan ik had verwacht. Mijn grootste probleem bij de film is dat de film mij nooit helemaal wist te overtuigen om mee in het verhaal te kruipen. En dat is, volgens mij, de grootste dooddoener voor de meeste Europeanen.

Dit is namelijk een film die het Amerikaanse verhaal vertelt over de jacht op de terrorist die Amerika heeft aangevallen. Waar ik bij de doorsnee Amerikaan mij perfect kan voorstellen dat ” ‘murica= good, Osama = bad” als ezelbruggetje om in het verhaal te geraken volstaat, was dat voor mij niet voldoende. Als uw film opent met uw hoofdpersonage die een realistische foltering bijwoont en daar nog voorstander van is ook, dan is de kans vrij reëel dat ik de rest van die film niet voor dat personage ga juichen en meeleven zodat dat karakter zijn/haar doel kan bereiken.

Ook maakt de film een hele rare sprong na de tweede act. De eerste twee bedrijven zijn in een héél realistische stijl gefilmd (met shaky cam à volonté), maar wanneer ze [spoiler alert voor iedereen die in mei 2011 onder een rots heeft geleefd] Osama effectief gaan oppakken, verandert de stijl plots naar een Hollywood meets Black Ops combinatie, inclusief opzwepende heroïsche muziek bij het opstijgen van de helikopter.

Mij kon hij dus niet echt overtuigen en ik denk dat een volwaardige documentaire interessanter geweest dan een “based on true events”-film, maar al bij al was hij zeker toch goed genoeg om eens gezien te hebben.

Advertenties