Les Misérables

lesmiserablesIk heb zelf de musicalversie nooit gezien. Mijn eerste en enige kennismaking met het verhaal was met de filmadaptatie uit 1998 met Liam Neeson, Geoffrey Rush en Uma Thurman. En die vond ik toch maar vrij pover. Het verhaal op zich is relatief zwak, maar de liedjes zorgen er voor dat het verhaal toch iets beter overkomt. Dus brengt Tom Hooper, de regisseur van The King’s speech, ons een zangfestijn met onder andere Hugh Jackman, Russel Crowe en Anne Hathaway.

Ondanks dat Daniel Day-Lewis de oscar voor beste acteur zal krijgen, is de oscarnominatie voor Hugh Jackman meer dan terecht. Tevens is het ontegensprekelijk dat Anne Hathaway deze zondag met een oscarbeeldje naar huis mag gaan. Haar versie van “I dreamed a dream” gaat gewoonweg door merg en been. De film is van begin tot einde gezongen, als er 10 woorden gesproken worden, is het veel. Dus dit is wel een beproeving voor velen. Mij kon de film alleen maar bekoren. Zelfs het gezang van Russel Crowe, die technisch het laagst op de ladder staat, vond ik uitermate goed werken. Hij speelt namelijk de rol van de schurk en ik kon dat contrast in zang nog best appreciëren. Zo stootte Eddie Redmayne zijn gezang, die vaktechnisch meesterlijk is, mij iets meer tegen de borst om de simpele reden dat hij wel een héél hoog stemmetje kan opzetten.

Dit is spektakel van het allerhoogste niveau. De overdaad aan liedjes kan op de duur wel beginnen tegenvallen, de film duurt 158 minuten en dat is dus voor 157,5 minuten gezang, maar als musicalliefhebber is dit de eerste film sinds jaren die meer dan twee uur duurt en waar ik nooit de nood had om eens op mijn horloge te kijken. Voor mij is Les Misérables dus een regelrechte aanrader.

Advertenties