Inglourious Basterds

De meester van overdadig geweld en straffe dialogen, Quentin Tarantino, die zich aan een film waagt die zich afspeelt tijdens de tweede oorlog… dat kan niet anders dan geniaal zijn hé.

En inderdaad, met zijn laatste film Django Unchained op de derde plaats en Pulp Fiction die zilver krijgt, is dit mijn favoriete Tarantino film. Zijn liefde voor de spaghettiwestern komt hier voor het eerst naar voor. Dit ontpopt zich onder meer in een van de meest magistrale openingscènes van de laatste 10 jaar en het (her)gebruik van scores die door Ennio Morricone zijn gecomponeerd. Ook de oorspronkelijke titel: “Once upon a time in Nazi-occupied France”, nu een titel van een hoofdstuk in de film, verwijst duidelijk naar twee films van ‘the godfather van de spaghettiwestern’, Sergio Leoni. Dit zijnde uiteraard “Once upon a time in the west” en “Once upon a time in America”.
Iets wat zijn confrater en goede vriend Robert Rodriguez ook al heeft gedaan met “Once upon a time in Mexico” in de “Desperado”-trilogie.

Die titel “Once upon a time in…” is natuurlijk niet gekozen zonder reden. Die films vertellen nooit een waargebeurd verhaal. Ze kunnen hun basis hebben in de waarheid en de geschiedenis, maar dit is geen verplichting. Het zijn in weze sprookjes in hun eigen wereld met hun eigen regels. De film neemt dus een loopje met de geschiedkundige feiten en Tarantino doet dit uiteraard bewust. Hij biedt met zijn films ontsnapping en entertainment aan, niets meer, niets minder. Wie een realistische, ik heb niets gezegd over geloofwaardigheid, film over de tweede wereldoorlog, raad ik met veel plezier ‘Der Untergang’ aan.

Maar voor allen die houden van escapisme, rondvliegend bloed, snedige en meesterlijke dialogen en acteurs die de sterren van het dak spelen, is Inglourious Basterds een onvervalste aanrader!

Advertenties