Excalibur

excaliburEén van de bekendste Arthur-verfilmingen is natuurlijk de film “Excalibur” uit 1981. Een film die, naast het filmdebuut van o.a. Gabriel Byrne en Liam Neeson, vooral is blijven hangen in het geheugen omdat de eerste film was die Carl Orff’s O Fortuna als soundtrack gebruikte.

De film is gebaseerd op het eeuwenoude Le Morte d’Arthur (net zoals 99.9% van alle Arthur-verfilmingen/adaptaties) en hier valt het toch wel op. De film is op het gebied van verhaal en vertelling namelijk in hetzelfde bedje ziek als Ring of the Nibelungs. Een ruim 1000 pagina’s-dik boek met een goede 600 jaar oud op zijn teller wordt bijeen gepropt in film met een tijdspanne van amper twee uur. Het verhaal wordt ingedeeld in 4 hoofdstukken van elk een 25-30 minuten. De hele, niet onbelangrijke, geschiedenis van Uther en Merlijn, Uther & Ygraine, de intro van Morgana, origine van het zwaard Excalibur, de geboorte van Arthur en de dood van Uther worden afgehaspeld in amper 20 minuutjes, en zo gaat het maar verder.

Voor mensen die het verhaal niet kennen, is het te onduidelijk gebracht om door te hebben van wat er precies aan de hand is en voor de mensen die het verhaal wel kennen, blijft de film teveel op de vlakte. Een bijkomend probleem is dan nog eens dat de nadruk ligt op “zoveel mogelijk info op zo kort mogelijke tijd verteld krijgen”, waardoor de acteurs alles behalve ademruimte krijgen en hun dialogen lijken af te rammelen tegen 160 per uur. Enige twee uitzonderingen hierop zijn Nicol Williamson (Merlijn) en een piepjonge Hellen Mirren (Morgana).

Naar hedendaagse normen valt Excalibur plat op zijn buik maar voor de fans van sword- & fantasy is dit natuurlijk verplichte filmkost, voor een algemener filmpubliek zou ik hem toch eerder klasseren tussen een “Dingske” en een “Op eigen risico”.

Advertenties